Voor mijn nieuwe job ben ik ook weer aan het studeren geslagen en dat is even wennen; de opeiding is toch weer een beetje school. Eenm flink tempo hoge eisen. Een eerste test leverde in eerste instantie 11 van de 15 vragen goed op, maar minimale eis was 12 van de 15 goed, ofwel 80%. Bij de herkansing haalde ik gelukkig precies de 80%.Vandaag een tweede tussentijdse test; van de meerkeuze vragen had ik 17 van de 20 goed, maar minimaal 18 was vereist, van de 5 open vragen had ik er 3 ½ goed, waar 4 de vereiste was. Schrale troost was dat ik veruit de beste van het klasje was, maar ook voor mij geldt dat extra studie zeer wordt aanbevolen.Uiteindelijk moet je in de laatste toets, over drie weken, minimaal 90% van de 60 vragen goed beantwoorden. Tussen de 80 en 90% is herkansen, beneden de 80% exit.Terecht en logisch dat men hoge eisen stelt, ik zou het ook eigenlijk niet anders willen, maar het is wel iets waar ik weer even aan moet wennen.
Drukke tijden, ook vanwege wat frerelance werk dat er nog lag, maar de komende tijd ga ik aan deze job en uiteraard mijn schrijfwerk besteden. Komende week gaat mijn manuscript 'De herinnering verdoofd' weer eens richting een uitgever en wil ik 'Later' in ieder geval nog dit jaar afronden.
Wanneer 'Later' uitgegeven wordt zou ik het boek graag aan Lisa opdragen, maar goed, zover is het nog niet en ik vind ook dat haar familie dat OK moet vinden, maar heb nog enige schroom hen te benaderen. Ik wilde Lisa's moeder al schrijven, maar heb enige schroom omdat ik voor haar een totaal onbekende ben en niets wil opdringen.
Via Lisa's blog ben ik op enkele andere blogs waar over CF geschreven wordt terecht gekomen en wat een dappere en prachtige mensen tref je daar.
vrijdag 26 september 2008
woensdag 17 september 2008
Er staat een drukke periode voor de deur. Na een tijdje voornamelijk freelance werk ga ik voorlpg weer bezig in een vaste baan, waarbij ik intern ook de nodige opleidingen kan gaan volge en dat sprak mij zeer aan. En ja, ook wel de behoefte aan wat meer zekerheid en vooral ook de drukte opzoekend, want ik heb gemerkt dat wanneer ik meer tijd voor mijn schrijfwerk heb, ik minder productief wordt. Ik ben zo iemand die het maar het beste heel druk kan hebben, dan komt er meer en beter uit mijn vingers.
Morgen even wat andere zaken en dan vrijdag am schreibtisch om verder te werken aan 'Later' (titel van het manuscript).
Maandag was er en triest bericht. Geen bekende, maar toch een shock om te vernemen dat Richard Wright was overleden. De Pink Floyd toetsenist werd 65 jaar. Kanker. Een vreselijke ziekte, ook omdat het in zo'n korte tijd zo hard kan toeslaan. Rick Wright was maar korte tijd ziek. Zijn familie heeft verder geen informatie naar buiten gebracht, maar duidelijk is dat het erg snel is gegaan.Wat betreft Pink Floyd was (en ben) ik met name gecharmeerd va Roger Waters en Rick Wright en dan ook met name hun soloplaten, hoewel ik ook The Wall, Animals en The final cut (waar Rick niet op mee deed) van Pink Floyd erg goed vind. Rick bracht in 1996 het album 'Broken Chjina' uit, een concept album dat handelt over depressie en zowel tekstueel als muzikaal erg interessant en ook een aanrader voor wie niet zozeer van Pink Floyd gecharmeerd is. Onder Pink Floyd fans is Rick vooral bekend en geliefd vanwege de nummers 'Us and them' en 'The great gig in the sky' die hij schreef en zijn te vinden op de meest bejubelde PF schijf 'The dark side of the moon'. Vind ik ook een goede plaat, maar ik ben er nooit euforisch over geweest.
Interessanter vond ik de samenwerking van Rick met ex-Fashion zanger/gitarist Dave Harris, de band ZEE, die helaas maar één album maakten, 'Identity', in 1984. Een geflopt project, in de zin dat het nauwelijks verkocht en ook nooit op CD is uitgebracht. Het is typische jaren 80 electro muziek, doch niet zonder vele invloeden; zo is de hand van Rick hoorbaar in veel composities en bracht Dave Harris wat 'glamwave' invloeden mee. Destijds was het 'hip' om met de fairlight computer muziek te maken en nu klinkt het volgens velen vooral erg gedateerd, maar ik vind het nog steeds erg mooi.Nadat ik op Myspace een band profile had gemaakt van de opedoekte band Ro-Robot (lekkere new wave van een band die bestond uit leuke mensen bij mij uit de buurt), besloot ik ook een ZEE profile aan te maken. Gewoon doen en dan maar zien of het op prijs zou worden gesteld door de beheerder van de Rick Wright myspace, een assistent van het PF management waarmee ik al eens had gemaild. Tot mijn verrassing kreeg ik een mailtje van Mr Wright himself en hij vond het erg leuk dat er een ZEE space was opgezet; blij verrast ook dat dat zoveel jaar na dato nog gebeurde. Toch bleek later dat er meer fans waren die bij hem naar ZEE hadden geïnformeerd. Aanvankelijk keek Rick er op terug als een mislukt experiment, maar met de jaren was hij dan toch enige waardering gaan opbrengen voor de plaat.
Via de ZEE space kwam ik ook in contact met de beheerders van de Rick Wright fanpage en vernam ik via hen dat er een nieuw (instrumentaal) album van Rick zat aan te komen. En ook leuk om met anderen over de muziek van Rick te kunnen kletsen, want de mensen in mijn vriendenkring lopen er niet warm voor.
En dan ineens het bericht dat Rick Wright er niet meer is. Erg weinig mensen wisten van zijn ziekte, dus een behoorlijke schok, vooral voor diegenen die hem persoonlijk hebben gekend en hebben ervaren als vooral een erg warme persoonlijkheid.Ik ben bepaald niet iemand die maar zoveel mogelijk artiesten wil ontmoeten, maar ik besefte wel dat Rick iemand was die ik graag eens zou hebben ontmoet.Gelukkig is zijn muziek er nog en hopelijk wordt het album waaraan hij werkte (hij was er ver mee, maar geen idee of het af was) nog postuum uitgebracht.
Morgen even wat andere zaken en dan vrijdag am schreibtisch om verder te werken aan 'Later' (titel van het manuscript).
Maandag was er en triest bericht. Geen bekende, maar toch een shock om te vernemen dat Richard Wright was overleden. De Pink Floyd toetsenist werd 65 jaar. Kanker. Een vreselijke ziekte, ook omdat het in zo'n korte tijd zo hard kan toeslaan. Rick Wright was maar korte tijd ziek. Zijn familie heeft verder geen informatie naar buiten gebracht, maar duidelijk is dat het erg snel is gegaan.Wat betreft Pink Floyd was (en ben) ik met name gecharmeerd va Roger Waters en Rick Wright en dan ook met name hun soloplaten, hoewel ik ook The Wall, Animals en The final cut (waar Rick niet op mee deed) van Pink Floyd erg goed vind. Rick bracht in 1996 het album 'Broken Chjina' uit, een concept album dat handelt over depressie en zowel tekstueel als muzikaal erg interessant en ook een aanrader voor wie niet zozeer van Pink Floyd gecharmeerd is. Onder Pink Floyd fans is Rick vooral bekend en geliefd vanwege de nummers 'Us and them' en 'The great gig in the sky' die hij schreef en zijn te vinden op de meest bejubelde PF schijf 'The dark side of the moon'. Vind ik ook een goede plaat, maar ik ben er nooit euforisch over geweest.
Interessanter vond ik de samenwerking van Rick met ex-Fashion zanger/gitarist Dave Harris, de band ZEE, die helaas maar één album maakten, 'Identity', in 1984. Een geflopt project, in de zin dat het nauwelijks verkocht en ook nooit op CD is uitgebracht. Het is typische jaren 80 electro muziek, doch niet zonder vele invloeden; zo is de hand van Rick hoorbaar in veel composities en bracht Dave Harris wat 'glamwave' invloeden mee. Destijds was het 'hip' om met de fairlight computer muziek te maken en nu klinkt het volgens velen vooral erg gedateerd, maar ik vind het nog steeds erg mooi.Nadat ik op Myspace een band profile had gemaakt van de opedoekte band Ro-Robot (lekkere new wave van een band die bestond uit leuke mensen bij mij uit de buurt), besloot ik ook een ZEE profile aan te maken. Gewoon doen en dan maar zien of het op prijs zou worden gesteld door de beheerder van de Rick Wright myspace, een assistent van het PF management waarmee ik al eens had gemaild. Tot mijn verrassing kreeg ik een mailtje van Mr Wright himself en hij vond het erg leuk dat er een ZEE space was opgezet; blij verrast ook dat dat zoveel jaar na dato nog gebeurde. Toch bleek later dat er meer fans waren die bij hem naar ZEE hadden geïnformeerd. Aanvankelijk keek Rick er op terug als een mislukt experiment, maar met de jaren was hij dan toch enige waardering gaan opbrengen voor de plaat.
Via de ZEE space kwam ik ook in contact met de beheerders van de Rick Wright fanpage en vernam ik via hen dat er een nieuw (instrumentaal) album van Rick zat aan te komen. En ook leuk om met anderen over de muziek van Rick te kunnen kletsen, want de mensen in mijn vriendenkring lopen er niet warm voor.
En dan ineens het bericht dat Rick Wright er niet meer is. Erg weinig mensen wisten van zijn ziekte, dus een behoorlijke schok, vooral voor diegenen die hem persoonlijk hebben gekend en hebben ervaren als vooral een erg warme persoonlijkheid.Ik ben bepaald niet iemand die maar zoveel mogelijk artiesten wil ontmoeten, maar ik besefte wel dat Rick iemand was die ik graag eens zou hebben ontmoet.Gelukkig is zijn muziek er nog en hopelijk wordt het album waaraan hij werkte (hij was er ver mee, maar geen idee of het af was) nog postuum uitgebracht.
woensdag 10 september 2008
Later
Ik ben deze blog begonnen omdat ik een andere blog volgde en het niet kon nalaten er zelf eentje te maken, hoewel ik op LJ post (heel onregelmatig) en ook op Myspace actief ben (ook al bestaat dat veelal uit surveys invullen wanneer het schrijven even wat minder wil vlotten), maar ik ben van plan deze blog te gebruiken om specifiek te schrijven over mijn manuscript 'Later'.
Het manuscript voor een roman in het kort:
De hoofdpersoon is een soort reiziger door zijn eigen tijd, omdat bij hem de verschillende levensfasen door elkaar heen lopen, eigenlijk zoals dingen door elkaar heen kunnen lopen in een droom.
Er is veel sprake van een zeker contrast, vooral wanneer de hoofdpersoon (genaamd Menno) Lieke ontmoet. Ze is jonger dan Menno, maar op veel vlakken ouder, wat mede wodt veroorzaakt door de aandoening CF waardoor er sprake is van een beperkte levensverwachting en uiteindelijk zal ze een longtransplantatie nodig hebben om zicht te hebben op een langer en fysiek beter leven.
Zowel Menno als Lieke voelen zich dan weer een kind, dan weer een bejaarde, uiteraard om heel verschillende redenen. Menno's drang tot nostalgie wordt afgewiseld met een zekere angst voor later, terwijl Lieke nou juist reikhalzend uitkijkt naar later, naar een beter leven.
Ik schrijf fictie. Wel vind ik het van belang dat dingen kloppen, omdat ik vind dat een roman echt moet zijn. Daarom heb ik ook de nodige research gedaan naar bijvoorbeeld CF. Maar ook gaat het om details en daarbij kreeg ik hulp van een heel bijzondere meid. Alleen al heel bijzonder dat ze, ondanks dat ze zich toch vaak niet goed voelde en vaak erg vermoeid was, bereid was om vragen die ik had te beantwoorden en dat op een heel open wijze. Meerdere malen liet ik haar weten dat jhet nooit haast had om te antwoorden, maar al gauw had ik door dat dit een jongedame was die dat prima zelf kon bepalen. Ik volgde ook haar blog en ook dat was voor mij een welkome bron van informatie. Klinkt wellicht heel zakelijk wanneer ik het zo opschrijf, maar natuurlijk was er ook sprake van oprechte interesse, dat zou in mijn geval niet anders kunnen. Haar mails waren vooral ook altijd erg leuk om te lezen.
Ze is er niet meer. En dat zelfs ik, die haar nog maar nauwelijks kende en helaas niet heeft kunnen ontmoeten, haar mis, dat het een raar idee is dat zij er niet meer is, doet mij vermoeden hoe het is om deze fantastische meid te moeten missen wanneer je haar goed gekend hebt en alleen al dat vermoeden van een groot gemis doet pijn.
Het was vooral wat ik meekreeg van haar houding dat ik, ondanks het besef dat veel mensen met CF jong sterven, het gewoon voor onmogelijk hield dat zij de strijd zou verliezen. Hoe triest het ook is afgelopen, ik haal daar toch iets heel positiefs uit en dat zegt alles over haar. Ik kon nog veel van haar leren.
Binnenkort pak ik de draad weer op en hoop het manuscript nog dit jaar af te ronden. Of het uiteindelijk wordt uitgegeven si nog niet zeker; ik ben momenteel bezig om een afgerond manuscript uitgegeven te krijgen en daarna is het weer even verder kijken wat er gaat gebeuren.
Het manuscript voor een roman in het kort:
De hoofdpersoon is een soort reiziger door zijn eigen tijd, omdat bij hem de verschillende levensfasen door elkaar heen lopen, eigenlijk zoals dingen door elkaar heen kunnen lopen in een droom.
Er is veel sprake van een zeker contrast, vooral wanneer de hoofdpersoon (genaamd Menno) Lieke ontmoet. Ze is jonger dan Menno, maar op veel vlakken ouder, wat mede wodt veroorzaakt door de aandoening CF waardoor er sprake is van een beperkte levensverwachting en uiteindelijk zal ze een longtransplantatie nodig hebben om zicht te hebben op een langer en fysiek beter leven.
Zowel Menno als Lieke voelen zich dan weer een kind, dan weer een bejaarde, uiteraard om heel verschillende redenen. Menno's drang tot nostalgie wordt afgewiseld met een zekere angst voor later, terwijl Lieke nou juist reikhalzend uitkijkt naar later, naar een beter leven.
Ik schrijf fictie. Wel vind ik het van belang dat dingen kloppen, omdat ik vind dat een roman echt moet zijn. Daarom heb ik ook de nodige research gedaan naar bijvoorbeeld CF. Maar ook gaat het om details en daarbij kreeg ik hulp van een heel bijzondere meid. Alleen al heel bijzonder dat ze, ondanks dat ze zich toch vaak niet goed voelde en vaak erg vermoeid was, bereid was om vragen die ik had te beantwoorden en dat op een heel open wijze. Meerdere malen liet ik haar weten dat jhet nooit haast had om te antwoorden, maar al gauw had ik door dat dit een jongedame was die dat prima zelf kon bepalen. Ik volgde ook haar blog en ook dat was voor mij een welkome bron van informatie. Klinkt wellicht heel zakelijk wanneer ik het zo opschrijf, maar natuurlijk was er ook sprake van oprechte interesse, dat zou in mijn geval niet anders kunnen. Haar mails waren vooral ook altijd erg leuk om te lezen.
Ze is er niet meer. En dat zelfs ik, die haar nog maar nauwelijks kende en helaas niet heeft kunnen ontmoeten, haar mis, dat het een raar idee is dat zij er niet meer is, doet mij vermoeden hoe het is om deze fantastische meid te moeten missen wanneer je haar goed gekend hebt en alleen al dat vermoeden van een groot gemis doet pijn.
Het was vooral wat ik meekreeg van haar houding dat ik, ondanks het besef dat veel mensen met CF jong sterven, het gewoon voor onmogelijk hield dat zij de strijd zou verliezen. Hoe triest het ook is afgelopen, ik haal daar toch iets heel positiefs uit en dat zegt alles over haar. Ik kon nog veel van haar leren.
Binnenkort pak ik de draad weer op en hoop het manuscript nog dit jaar af te ronden. Of het uiteindelijk wordt uitgegeven si nog niet zeker; ik ben momenteel bezig om een afgerond manuscript uitgegeven te krijgen en daarna is het weer even verder kijken wat er gaat gebeuren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
