Er staat een drukke periode voor de deur. Na een tijdje voornamelijk freelance werk ga ik voorlpg weer bezig in een vaste baan, waarbij ik intern ook de nodige opleidingen kan gaan volge en dat sprak mij zeer aan. En ja, ook wel de behoefte aan wat meer zekerheid en vooral ook de drukte opzoekend, want ik heb gemerkt dat wanneer ik meer tijd voor mijn schrijfwerk heb, ik minder productief wordt. Ik ben zo iemand die het maar het beste heel druk kan hebben, dan komt er meer en beter uit mijn vingers.

Morgen even wat andere zaken en dan vrijdag am schreibtisch om verder te werken aan 'Later' (titel van het manuscript).

Maandag was er en triest bericht. Geen bekende, maar toch een shock om te vernemen dat Richard Wright was overleden. De Pink Floyd toetsenist werd 65 jaar. Kanker. Een vreselijke ziekte, ook omdat het in zo'n korte tijd zo hard kan toeslaan. Rick Wright was maar korte tijd ziek. Zijn familie heeft verder geen informatie naar buiten gebracht, maar duidelijk is dat het erg snel is gegaan.Wat betreft Pink Floyd was (en ben) ik met name gecharmeerd va Roger Waters en Rick Wright en dan ook met name hun soloplaten, hoewel ik ook The Wall, Animals en The final cut (waar Rick niet op mee deed) van Pink Floyd erg goed vind. Rick bracht in 1996 het album 'Broken Chjina' uit, een concept album dat handelt over depressie en zowel tekstueel als muzikaal erg interessant en ook een aanrader voor wie niet zozeer van Pink Floyd gecharmeerd is. Onder Pink Floyd fans is Rick vooral bekend en geliefd vanwege de nummers 'Us and them' en 'The great gig in the sky' die hij schreef en zijn te vinden op de meest bejubelde PF schijf 'The dark side of the moon'. Vind ik ook een goede plaat, maar ik ben er nooit euforisch over geweest.

Interessanter vond ik de samenwerking van Rick met ex-Fashion zanger/gitarist Dave Harris, de band ZEE, die helaas maar één album maakten, 'Identity', in 1984. Een geflopt project, in de zin dat het nauwelijks verkocht en ook nooit op CD is uitgebracht. Het is typische jaren 80 electro muziek, doch niet zonder vele invloeden; zo is de hand van Rick hoorbaar in veel composities en bracht Dave Harris wat 'glamwave' invloeden mee. Destijds was het 'hip' om met de fairlight computer muziek te maken en nu klinkt het volgens velen vooral erg gedateerd, maar ik vind het nog steeds erg mooi.Nadat ik op Myspace een band profile had gemaakt van de opedoekte band Ro-Robot (lekkere new wave van een band die bestond uit leuke mensen bij mij uit de buurt), besloot ik ook een ZEE profile aan te maken. Gewoon doen en dan maar zien of het op prijs zou worden gesteld door de beheerder van de Rick Wright myspace, een assistent van het PF management waarmee ik al eens had gemaild. Tot mijn verrassing kreeg ik een mailtje van Mr Wright himself en hij vond het erg leuk dat er een ZEE space was opgezet; blij verrast ook dat dat zoveel jaar na dato nog gebeurde. Toch bleek later dat er meer fans waren die bij hem naar ZEE hadden geïnformeerd. Aanvankelijk keek Rick er op terug als een mislukt experiment, maar met de jaren was hij dan toch enige waardering gaan opbrengen voor de plaat.

Via de ZEE space kwam ik ook in contact met de beheerders van de Rick Wright fanpage en vernam ik via hen dat er een nieuw (instrumentaal) album van Rick zat aan te komen. En ook leuk om met anderen over de muziek van Rick te kunnen kletsen, want de mensen in mijn vriendenkring lopen er niet warm voor.

En dan ineens het bericht dat Rick Wright er niet meer is. Erg weinig mensen wisten van zijn ziekte, dus een behoorlijke schok, vooral voor diegenen die hem persoonlijk hebben gekend en hebben ervaren als vooral een erg warme persoonlijkheid.Ik ben bepaald niet iemand die maar zoveel mogelijk artiesten wil ontmoeten, maar ik besefte wel dat Rick iemand was die ik graag eens zou hebben ontmoet.Gelukkig is zijn muziek er nog en hopelijk wordt het album waaraan hij werkte (hij was er ver mee, maar geen idee of het af was) nog postuum uitgebracht.