Donor

Momenteel praat men in de tweede kamer weer eens over de wetgeving wat betreft orgaan donatie. Met name de laatste maanden heb ik ook weer veel nagedacht over dit onderwerp, maar het blijft voor mij vooral ambivalent.

Enerzijds onderken ik het gegeven dat er meer mensen zich zouden moeten registreren als donor, om de eenvoudige reden dat het belachelijk is dat er jaarlijks mensen sterven omdat ze niet op tijd getransplanteerd konden worden, hetgeen weer een gevolg is van het feit dat er maar weinig mensen als donor geregistreerd staan. Is er niets bekend, dan beslissen de nabestaanden, maar in de praktijk levert dat bijna altijd een 'nee' als antwoord op. En ja, het probleem is natuurlijk dat 'de vraag' gesteld moet worden kort nadat de nabestaanden een dierbare hebben verloren.
Anderzijds heb ik mijn angsten, maar daar kom ik zo op terug.

Ondanks mijn eigen twijfel vind ik wel dat er iets aan de wet gewijzigd moet worden. Iedereen is donor, tenzij je daar bezwaar tegen aantekent. Andersom dus. De realiteit is dat ook in dat geval veel mensen niet zullen reageren, maar dan zijn deze mensen automatisch donor. Lijkt mij een goede zaak, juist ook omdat veel mensen wanneer ze er eens goed over na zouden denken, tot de beslissing zouden komen dat ze na hun dood hun organen afstaan. Want ja, daarmee kunnen levens worden gered.

Mijn verdeeldheid heeft met de volgende twee zaken te maken. De eerste klinkt vrij bot, maar heeft te maken met de misantropische insteek die mij niet vreemd is. De wereld is al te vol en als ik eerlijk ben: met de meeste mensen heb ik weinig omdat ik ze oppervlakkig, vaak dom en veelal enorm oninteressant vind.
Natuurlijk, wanneer het over mensen afzonderlijk gaat, is ook een dergelijke insteek nogal aan emotie onderhevig. Lisa, waarover ik eerder al schreef, ook met betrekking opo mijn manuscript 'Later', is er niet meer omdat zij te lang moest wachten op een longtransplantatie en denkend aan deze dappere en lieve meid zou je spontaan iedereen willen dwingen donor te worden en dan ook nog met terugwerkende kracht.
Via Lisa's blog ben ik de blogs van andere jonge mensen tegen gekomen die wachten op een transplantatie en lees je hun verhalen kun je niet anders dan er voorstander van zijn dat de wet wordt aangepast en iedereen donor is, tenzij men aangeeft dat niet te willen zijn.
Ook ik ben daarvoor.

Mijn twijfel, wat betreft mijn beslissing heeft ermee te maken dat ik nogal bang ben voor een zekere willekeur, juist omdat men over het algemeen stelt dat dat in een 'beschaafd land als Nederland' nooit het geval zal zijn. Stel: twee mannen, zelfde leeftijd, beiden ernstig gewond, beiden kunnen overleven met een directe transplantatie. Het komt er op neer: zelfde omstandigheden, maar de één heeft vrouw en twee kinderen, de ander heeft kip noch kraai. Ik vrees dat er in dat geval gekozen wordt voor de man met vrouw en kinderen en daarmee wordt de ene mens boven de andere mens verheven en dat vind ik fout.
Overdreven?
Ander voorbeeld. Er werd een hele afdeling van een ziekenhuis gereseveerd voor wijlen prins Bernard (en dat in een tijd met veel wachtlijsten en een tekort aan ziekenhuisbedden!). Je zal maar net in kritieke toestand worden binnengebracht in een periode dat Bernard toe was aan een nieuwe nier of welk orgaan dan ook en geschikt zijn als donor.....
Fantasie? Kleine kans? Ja, een minieme kans dat zoiets gebeurt, maar daarmee niet uitgesloten en ik vind dat een dergelijke gang van zaken voor 100% uitgesloten zou moeten zijn.

Maar goed, laat ik vooral eerlijk blijven. Mij staat het idee niet aan om bijvoorbeeld mijn organen af te staan aan één of andere onbenul die met een flinke slok op achter het stuur is gekropen, drie mensen heeft doodgereden en zelf dankzij mijn donatie, doorleeft. Klinkt wellicht erg bot, maar ik kom daar eerlijk voor uit.
Natuurlijk, er zijn meer redenen denkbaar en ieder mens zal deze hebben, even los van of mensen dit zullen uitspreken.
Maar goed, ik kan niet laten vastleggen dat mijn organen beschikbaar zijn voor jonge mensen met een aangeboren ziekte (bijvoorbeeld CF) en eigenlijk vind ik dat dat wel zou moeten kunnen. Ja, ook ik doe dan aan willekeur en plaats de ene mens boven de ander. Je kan dat hypocriet vinden, maar mij gaat het maar net om de criteria en ja, iemand die dronken achter het stuur gaat zitten vind ik dan ook een minderwaardig mens. Persoonlik vind ik dat dan ook wat anders dan iemand met kinderen een 'beter mens' vinden dan iemand zonder kinderen.

Ik vind dan ook dat het vooral hoog tijd is om taboes te doorbreken. Eerst de wet wijzigen: Iedereen is donor. Punt. Maak je bezwaar daartegen, moet je dat melden. Laat je niets vastleggen, ben je gewoon donor. Punt.

Vervolgens kan de discussie dan gaan of je enige criteria aan je donor zijn zou mogen verbinden; niets mis om over dergelijke ethiek te discussieren en veel beter dan de 'discussie' die nu gevoerd wordt (moet de wet wel of niet wijzigen).
Natuurlijk moet die wet wijzigen! En snel ook!